[Niby] Duchy.

W czasach Średniowiecza, gdy medycyna była na niskim poziomie, nie znano jeszcze takiego zjawiska, jak śmierć kliniczna. Przez to chowano ludzi, myśląc, że są martwi. Pewnego razu pochowano kobietę w zaawansowanej ciąży, myśląc, że nie żyje, zdawano sobie sprawę z tego, że dziecko w jej łonie także jest martwe. Po ceremonii pogrzebowej, ludzie mieszkający niedaleko cmentarza opowiadali, że nocą, gdy jest cicho słychać dobiegające dziwne odgłosy z cmentarza, a dokładnie z tego grobu, gdzie pochowana została kobieta w ciąży. Ksiądz z tamtejszej parafii stwierdził, że zapewne kobieta została opętana przez demony, ponieważ dziecko w jej łonie nie zdążyło przyjść na świat i otrzymać chrztu. Nakazał więc odkopanie trumny z ciałem i odprawienie egzorcyzmów, aby dusze kobiety i jej dziecka mogły spocząć w pokoju. Gdy odkopano trumnę i otworzono wieko, świadkowie zdarzenia przeżyli ogromny szok. Górna część wieka trumny była zakrwawiona od zdrapanych na nim paznokci, a obok kobiety w trumnie leżał martwy już noworodek, który przyszedł na świat w cierpieniach zakopanej pod ziemią matki. Oboje udusili się, zapewne po próbach wydostania się z grobu.